De sfeer in de volle kamer is onrustig. Iemand probeert: ’Kan die televisie niet uit?’
‘Nee, de tv kalmeert’ zegt de mama. Haar tot nu toe huilende baby zet het op een krijsen.
Wanhopig grijpt zij de wipper waarin haar acht maanden jonge dochter zit. Met een smak zet zij het op de grond vlak voor het grote ledscherm. Opa begint een discussie over televisiekijken versus eigen verbeelding en creativiteit.
De mama slaat haar ogen ten hemel: ‘Ouderwets.’
Het kind is eindelijk stil en staart omhoog naar het scherm waar in een abattoir rijen geslachte varkens als opgehangen dansers langskomen.
Opa verlaat kokhalzend de kamer.
De baby is volledig in trance en het zegt nog net geen “bliep, bliep, bliep”.
@Mathilde, er worden hier erg veel mensen ten tonele gevoerd, zonder dat duidelijk is wie wie is voor wie.
Er zijn kinderen, een tante, een moeder en een opa en oma. En dan wordt er nog een baby genoemd.
– Tante probeert: ’kan die televisie niet uit?’
Kan moet met een hoofdletter, want tante zegt dit.
– ‘Nee, de tv kalmeert.’
Wie dit zegt, is volslagen onduidelijk. Of zeggen de kinderen dit in koor?
– led scherm
Is één woord.
– Mam slaat haar ogen ten hemel ‘Ouderwets’
Wanneer de moeder hier iets zegt, dan moet er na ‘hemel’ een dubbele punt staan. Wanneer het gedacht wordt, dan zijn aanhalingstekens fout.
– zegt nog net geen: ‘bliep, bliep.’
Hier is de dubbele punt misplaatst, want de baby praat kennelijk nog niet. Bliep bliep heeft hier een ironische betekenis en moet daarom ook tussen aanhalingstekens staan. Echter, gebruik je voor de directe rede enkele aanhalingstekens, dan moet je voor andere doeleinden dubbele aanhalingstekens gebruiken.
In dit geval moet de punt na het laatste aanhalingsteken geplaatst worden, want het gaat hier niet om iets wat iemand zegt, maar om de speciale status van ‘bliep bliep’.
@Ineke Wolf, dat is een berg feed back.Ik moet het even laten bezinken. Dank je wel.
Echter, ik wil aan je vragen hoe het zit met de dubbele punt. Had namelijk op Taaladvies gelezen dat er een kleine letter op hoort te volgen. Maar ik begrijp dat dit niet het geval is als iemand spreekt?
Ik kon niet duidelijk maken wie ‘Nee, de tv kalmeert.’zei,in verband met de 120w :-D, dat liet ik bewust aan de fantasie van de lezer over.(de moeder zei het.)
In ieder geval heb ik veel geleerd van je feedback,Ineke, vooral dat over die dubbele punten en aanhalingstekens.
De drukte komt dus goed over? Ik bedoel,omdat er inderdaad veel mensen ten tonele zijn.
@ Ineke Wolf, Nederlands was niet de taal waarmee ik school begon. Dat kwam pas veel later.
Er was geen Oma in het verhaal:-)
Of er een oma is, hangt af van het vertellersperspectief. Waar ‘mam’ haar ogen ten hemel slaat, kan ‘mam’ heel goed de vrouw van de opa zijn.
Daarom: er komen veel mensen voor in dit stuk, zonder dat de onderlinge relaties duidelijk zijn.
Zo is het mogelijk dat de tante en de moeder zussen zijn, of schoonzussen. Maar dat hoeft niet. Al met al nogal onduidelijk dus.
Na een dubbele punt volgt inderdaad een kleine letter, tenzij er een citaat volgt.
De beperking van 120 woorden mag niet als excuus dienen om de dingen aan de fantasie van de lezer over te laten, daar waar juist onduidelijk heerst.
– De kinderen gillen om aandacht. De sfeer in de kamer is onrustig. Tante probeert: ’kan die televisie niet uit?’
‘Nee, de tv kalmeert.’
Dit alles staat bij elkaar, daarna volgt een witregel. Tot dan toe gaat het verhaal over kinderen en een tante. De tante vraagt iets en dan komt het antwoord van de kinderen, tenzij duidelijk wordt aangegeven dat dit niet zo is. In een dialoog, en daar is hier sprake van, moet duidelijk zijn wie wat zegt.
En ja, de drukte komt heel goed over. Er mag ook best veel aan de fantasie van lezers worden overgelaten, er mag heel veel tussen de regels staan, maar het mag geen raadspel worden.
Ga vooral wel door met schrijven, want je weet wel sfeer neer te zetten.
@ Ineke Wolf dank voor de verdere uitleg. Ik leer er veel van en ik ben er blij mee. Dank ook voor je compliment.
Vanavond zal ik er aan gaan knutselen.Op dit moment ben ik aan het strijken. Eh … pauze tijdens het strijken.
PS het was trouwens een ware gebeurtenis, waar ik helemaal gestoord van werd. Te veel mensen.Zelf zie ik die varkens ook nog steeds voor mijn geestesoog langskomen.
@ voor het laatste dat ik zomaar op een verjaardagsvisite was.
@ die zin over de discussie die opa voerde heb ik wel bedacht.
Het lukt mij maar niet om bovenstaand gecorrigeerd stukje te versturen. Dan weer een woord te veel, als ik die eraf haal,dan is er een woord over.
Ik plaats het maar hieronder.
De sfeer in de volle kamer is onrustig. Iemand probeert: ’Kan die televisie niet uit?’
‘Nee, de tv kalmeert’ zegt de mama. Haar tot nu toe huilende baby zet het op een krijsen.
Wanhopig grijpt zij de wipper waarin haar acht maanden jonge meiske zit. Met een smak zet zij het op de grond vlak voor het grote ledscherm. Opa begint een discussie over televisiekijken versus eigen verbeelding en creativiteit.
De mama slaat haar ogen ten hemel: ‘Ouderwets.’
Het kind is eindelijk stil en staart omhoog naar het scherm waar in een abattoir rijen geslachte varkens als opgehangen dansers langskomen.
Opa gaat kotsend naar het toilet.
De baby is volledig in trance en het zegt nog net geen “bliep, bliep,bliep”.
Goed, Mathilde. Niet ontmoedigd schrijf je het opnieuw.
Ik wil hier regelmatig binnen wippen. Dankzij de feedback van Ineke, is het leerzaam.
Inderdaad, B
@Frank, ik heb robotjes in spé herschreven en het ingezonden. Het is nu robotje in spé geworden,
He, nu heb ik toch de mama geschreven. Was niet de bedoeling:-(.
En een punt vergeten :-(. Hm, gaat lekker.