Het was kerstnacht 1978, toen ik bruut gewekt werd door mijn vader. ‘Kom helpen meisje, anders gaat ze dood.’ In pyjama, op rubberen laarzen, nam hij me mee naar de oude schuur. De veearts was er al. Een grote, kalende man met handen als kolenschoppen. Hij trok me een paar plastic handschoenen aan, die reikten tot aan mijn oksels. Deze werden rijkelijk met glijmiddel ingewreven. Het moment was daar. Ik had de klus te klaren. Terwijl vader haar staartje omhoog hield, gleed mijn hand voorzichtig naar binnen. Onder hevige contracties baande ik me een weg richting haar onderbuik. Op zoek naar een teken van leven. Een paar minuten later bracht ik een geitenlam ter wereld. Nooit voelde ik me trotser!
« altijd hetzelfde
Briefje van Paulien »
« altijd hetzelfde Briefje van Paulien »
Communicatie
Nieuwgeboren
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Karin Gene of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
14 reacties
Reageren
« altijd hetzelfde Briefje van Paulien »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Echt gebeurd, Karin?
Naar waargebeurd verhaal Hilde.
Geboren als boerendochter leerde ik al jong dwerggeitjes op de wereld zetten omdat het geboortekanaal nu eenmaal te krap was voor volwassen handen en armen.
Dat zijn nogal eens gebeurtenissen om als kind actief mee te maken!
Wat een mooi verhaal!
@Karin Mooi verhaal! <3
@Karin, ik geef je ook een hartje omdat ik het zo’n authentiek verhaal vind.
Mooi verhaal, helder en direct weergegeven.
Hartje!
Chris
Heel mooi verhaal, Karin! <3
Prachtig weergegeven, Karin, mooi verhaal, sterk geschreven.
Een kleine opmerking: ‘Onder hevige contracties baande ik me een weg…’ Oef, ik neem aan dat die contracties de onderbuik van mama-geit betroffen, en niet jouzelf? 🙂 Misschien ’n tikkie anders verwoorden?
Oja: met een paar alinea’s wordt het stukje naar mijn idee nóg sterker. 😉
Hartje.
Dank Hilde, Conny, Geertje, Mili, Chris, Nel en Ineke. Het blijft één van de mooiste natuurverschijnselen om zoiets teers in je handen te mogen houden, ook nu nog als volwassen mens.
@ Ineke. Je hebt zeker een punt, dat ik dat zelf niet gezien heb, de indeling in een aantal alinea’s. En inderdaad het betrof de weeën van de geit die mijn arm samen knepen.
Ik vind dit een heel mooi beschreven tafereel uit het ‘gewone’ boerenleven – wat mooi dat je dit zelf hebt mogen ervaren.
Aangrijpend, Karin
Dank Harrij en Mathilde…
Zo stond je als meisje al dicht bij de natuur!