Ik loop al maanden met mijn ziel onder de armen over straat. ‘U bent te oud mijnheer’, zeiden ze tegen me bij de vorige sollicitatie. Gewoon keihard, en denk maar niet dat zo’n bedrijf aanklagen wegens leeftijdsdiscriminatie helpt. Wel nee, het is altijd hun woord tegen het mijne. En wat schiet ik ermee op; een baan krijg ik daarmee echt niet. Nee, uitzicht op werk is er niet. Nog drie jaar en dan gaat de staat voor mij betalen. Dan behoor ik tot de groeiende groep AOW’ers. Maar nu nog even niet. Heb nog even aangeklopt bij de gemeente voor vrijwilligerswerk, wilde de straat wel vegen, maar daar hebben ze betaalde krachten voor. Ach mijn eigen straatje is al schoon.
« Door oneindig laagland
Afgesneden »
« Door oneindig laagland Afgesneden »
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen, Studie & werk
Te oud
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Henk van Maanen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Door oneindig laagland Afgesneden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Een triest beeld van een harde werkelijkheid.
(Klein puntje: hun woord tegen het mijne > enkelvoud)
Ik zie het, heel goed. Een n te veel, ga onderzoeken of die er nog uit kan halen. Bedankt Nel Goudriaan
Triestig stukje. De sfeer zit er goed in.
Ik zet wel vraagtekens bij ‘ziel onder de armen’. Je mag best de vrijheid nemen om een uitdrukking aan te passen en van ‘arm’ hier ‘armen’ te maken. Maar in dit geval krijg ik er toch rare beelden bij, bijvoorbeeld van iemand die met twee zielen tegelijk rondloopt.
Henk, je kunt schrijven!