Achteraf was het een amusante anekdote voor feestjes. Ik kon het ook heel beeldend vertellen.
Over hoe ik op een wankel tafeltje stond, om iets net buiten mijn bereik op te hangen. En hoe ik bijna viel, een slag in het luchtledige maakte, en mijn redding zag in een stoel naast de tafel. En hoe dat een stoel op wieltjes bleek te zijn. En dat ik met veel acrobatische toeren overeind bleef.
Hikkend van de lach vervolgens over die collega die(trouw aan zijn ADD-diagnose)onbewogen bleef toekijken.
Mooi verhaal, ik in een gymnastische hoofdrol.
De link naar die pijn in mijn heup leg ik niet meteen. “Was maar gewoon gevallen”, concludeert mijn fysiotherapeut nuchter.
Zou mijn collega dan wel gelachen hebben?
Een slag in de lucht, maar wel een hele goeie!
Hartje!
Chris
Heel beeldend beschreven. Verdient wat mij betreft meer hartjes. Het mijne had je al.
Lekker beeldend geschreven.
Struikelde wel even over de zin ‘Hikkend … toekijken.’
Andere woordvolgorde zou misschien beter zijn? 😉