Kwistig laat hij het hagelen op zijn boterham, totdat niet alleen het brood maar ook zijn bord vrolijk geel, oranje, roze spikkelt. Ik laat hem.
Terwijl een winterse bui bijna net zo kwistig tegen de ramen spikkelt, zet ik de vaat in de vaatwasser. Zijn bordje is al schoongelikt; geen kleur meer te bekennen, alleen nog bruine broodkorstjes. Schouderophalend gooi ik ze naar buiten, daar valt hen vast een warmer welkom ten deel.
‘We moeten er maar gekleurde spikkels op strooien,’ zegt hij uren later, wijzend naar zijn korstjes die nog steeds in de tuin liggen tussen de hagel. ‘Misschien lusten ze het dan.’
‘Uitstekend plan!’ roep ik enthousiast, terwijl ik mismoedig denk: zelfs voor vogels is het wennen, glutenvrij.’
Mooi: tegen de ramen spikkelt. Heel ontroerend een heikel punt aangesneden.
@Levja, dank je wel! Zo is het precies bedoeld!
@Irma, zie het niet als kritiek maar ik loop een beetje tegen het ‘bezaaien’ aan. Voor mij staat dat voor veel terwijl het jongetje een boterham, twee boterhammen heeft gegeten? Onverlet staat een spetterend verhaaltje.
Warm, was mijn eerste gedachte. Prachtige opening alsook het verrassende slot. <3
@Mili, fijne kritiek, waar ik zeker wat mee kan. Je hebt gewoon gelijk. Ik zal eens kijken hoe ik dit kan oplossen. Bedankt!
@AnneJo, wat een mooi compliment, dank je wel!
Mooi stukje. Relaxte opvoeding, wie wil er niet groot mee worden!
De mijne heeft de omgekeerde boodschap.
Hartje!
Chris
Prachtig verhaal met pijnlijke ondertoon.
@Nel en CP dank jullie wel. Coeliakie vergt idd een bijzonder aanpak, het is echt schakelen en valt, samen met diabetes, lang niet altijd mee voor een knulletje van tien. Af en toe een oogje dichtknijpen moet dan ook wel kunnen 😉
Een prachtig warm stukje @Irma.