Als mijn hand gewoontegetrouw naar de volumeknop tast om de stoorzender uit te zetten, besef ik plots dat het niet de wekker is. Het is amper half zes.
Het ondefinieerbare geluid dat me wekte, is nog steeds luid en duidelijk te horen; mijn arme trommelvliezen kunnen het bijna niet aan. Geïrriteerd sta ik op, draai de deur van het slot en betreed het balkon. Zo te horen ben ik op het goede spoor…
In het schijnsel van de lichten, die nu her en der bij de buren aanfloepen, zie ik beneden de boosdoeners: Maaike slaat verwoed met lepels op een pan en Tom met twee deksels tegen elkaar. Boven het kabaal van de muziekinstrumenten, komt mij hun onvervalst ‘Heppie-beursdee-toe-joe’ tegemoet.
Zo’n familie hebben we bij ons ook in de buurt. Altijd wel een feestje. Heel herkenbaar!
Met vriendelijke groet,
Chris
Geweldig verhaal, je hebt een hele fijne schrijfstijl, @Irma ❤️❤️
Super stukje. Deze serenade komt je toe @Irma
leuk Irma, ook mooi dat je het themawoord in trommelvliezen hebt verwerkt.