‘Pfffffff!’
‘Wat een zucht! Scheelt er iets?’
‘Goh ja … Niet dat het ernstig is, maar ik zoek een cadeautje. Iets grappigs, niet duur … Gewoon ja … Je kent me, ik doe graag eens zot!’
‘Ja, dat weet ik. Dat is jouw handelsmerk. Voor wie dan? Niet dat ik nieuwsgierig ben …’
‘Uhu, dat is vooral jouw kenmerk geloof ik! Curieuzeneuze!’
‘Iets met een pot en een ketel, toch? Kom op, vertel nu, dan kan ik jou misschien wel helpen.’
‘Het is gewoon dom … Ken je Mark van accountancy? Wel, voor hem zoek ik iets …’
‘Olala, die sexy nerd die steeds zit te knabbelen op zijn potlood?’
‘Ja, die … maar wacht even, dat is het! Een puntenslijper! Dat koop ik hem!’


Niet bepaald het meest romantische cadeau, die puntenslijper.;)
De slotzin klopt volgens mij niet helemaal.
Of: je koopt voor hem een cadeau of je geeft hem een cadeau.
Maar verder een hartje voor deze kantoorromance.
De slotzin is goed voor een gerezen wenkbrauw, maar klopt wel degelijk. Bij het meewerkend voorwerp kun je immers aan of voor weglaten in de zin – en dat is ook een van de functies van verbuigingen.
Maar dat is scherpslijperij.
Stefanie, ik herken je stukjes al vanwege het heerlijke Vlaams.
Ik ben wel benieuwd naar die sexy nerd.
@Nel, als Vlaamse zie ik geen graten in mijn slotzin, grammaticaal gezien dan, maar zoals @Schlimazlnik zegt kan je er wel vragen bij stellen … Het zegt iets over het verstand van mijn personage denk. 😉
@Lousjekoesje, dank je, dat is een mooi kenmerk vind ik, mijn Vlaams. Wat de nerd betreft, fantaseer maar 😛
^^
wel geslepen om een slijper te geven