De yogales is afgelopen en ik lig nog na te zweven ín de vloer. Misschien ken je die scene uit ‘Trainspotting’, waarin de hoofdpersoon na een shot zichzelf ziet wegzinken. Geen heroïne nodig gelukkig.
Een jaar geleden kwam de nieuwe yoga-juf op de sportschool. Ze heeft een standaard ritueel voor de voorbereiding. Ze denkt dat ik het niet in de gaten heb, maar haar techniek ken ik nu feilloos. De airco gaat op 17 graden. Wierook een uurtje van te voren, zodat alleen die vage jasmijnlucht en niet de rook blijft hangen. Gedimde lichten. Maar bovenal: met een stem van fluweel laat ze me, ondanks de pijnlijke en moeilijke oefeningen, elke keer weer smelten.
Opstaan was nog nooit zo vreselijk.
Recente reacties