Al drie weken lang is het kussen, dat naast het mijne ligt, leeg. Ik keek er soms naar, soms ook niet, maar altijd voelde ik me er verdrietig om. Vanmorgen zag ik opeens jouw hoofd op het kussen liggen. Je keek me vrolijk, en nog een beetje slaperig aan, precies zoals je zo vaak deed. Wat wilde ik je graag een kusje geven! Zo’n ‘zacht’ kusje, waarbij we de lippen zachtjes tegen elkaar drukten zodat we de veerkracht van elkaars lippen konden voelen. Dat was altijd zo fijn.
Maar je hoofd lag er niet echt – er was alleen dat lege kussen.
Mijn ogen schoten vol tranen en pas een half uur later was ik in staat om op te staan.
« Excuusbriefje sjabloon 2.0
Het waarom van het schrijven »
« Excuusbriefje sjabloon 2.0 Het waarom van het schrijven »
Liefde
Zacht kusje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Excuusbriefje sjabloon 2.0 Het waarom van het schrijven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
verhaal vol verdriet