Grinnikend start hij de auto. Hij blaast in zijn hand en keurt zijn adem. Moet kunnen, waarschijnlijk niemand die de vijf glaasjes wijn opmerkt, mocht ik worden aangehouden.
Op de snelweg rinkelt zijn telefoon. Hij staart naar het schermpje: Godverdomme! Ik had toch gezegd dat ik wat later zou zijn? Wat moet ze nou weer! Hij neemt op: “Hoi … KUT!” Verwoed rukt hij aan het stuur, ontwijkt een remmende vrachtwagen en … “NEEEE!” Zijn Mercedes boort zich achter in een Panda.
Twee jaar later.
“Dokter, hoe gaat ’t met hem?”
“Nog steeds hetzelfde, mevrouw, hij knippert zelfs niet meer met zijn ogen.”
Zij aait haar man over zijn schouder: “Sjaak? Sjaak, wat zie je?”
Hij fluistert: “De rest van hun leven.”
Beste G.J. van Gisteren,
Paradise by the dashboardlight, het vervolg.
Ik heb trouwens gruwelijk de pest aan autorijders die hun mobieltje aan hun schedel hebben gekleeft.
Groet,
Chris
Aso! Heeft wat laat zijn lesje geleerd… Mooie laatste zin. Misschien niet helemaal geloofwaardig dat hij die uitspreekt na twee jaar zelfs niet met zijn ogen te hebben geknipperd?
Thx @Chris & @Inge, stukje is subtiel aangepast, hoop dat ’t nu beter werkt.
Mij was ook niet helemaal duidelijk wie de laatste zin zei. Sjaak kan net zo goed naast het bed staan. Maar het verhaal en de clou vind ik wel goed.
Hmmm @G.J. je schetst een mooi beeld van de man. Over die laatste zin ben ik nog niet uit.
Ik zat met muziek op mijn oren vanmiddag toen ik het stukje schreef, het had eerst een ander einde en de titel was toen stilleven en toen kwam AC/DC voorbij … Het verhaal is ook niet helemaal fictie. Het is een samenraapsel van van 2 echt gebeurtenissen die beide uiteindelijk in zelfmoord eindigen.
Jee, dat is ernstig.
Dat als einde had ik aannemelijker gevonden. Terwijl het ook weer niet aannemelijk hoeft te zijn… Wat zeg ik eigenlijk?
Dit komt hard aan.
drama in een notedop