Johnny speurde alle rekken af. Ha, hier staat het bronwater. Nauwkeurig las hij elk etiket, maar fles na fles zette hij zuchtend terug.
Hij kon alweer een winkel van zijn lijstje schrappen. Er bleven er niet veel meer over. Een beetje wanhopig keek hij op zijn uurwerk. Het was tijd voor zijn afspraak met Rudy.
Zijn vriend was al aanwezig. Johnny plofte neer op de stoel naast hem.
‘Wat is er?’ vroeg Rudy.
‘Pfft,’ antwoordde Johnny. ‘Ik word er helemaal gek van. Ik moest water kopen van een specifieke bron, maar ik kan dat nergens vinden.’
‘ Van welke dan?’
‘Die van de eeuwige jeugd.’
Rudy voelde zich schuldig. Hij wist heel goed waarom Marina Johnny het huis uit wilde …

Haha, als ze dat toch in flesjes verkochten…
Je hebt wel een clifhanger, waarom wil Marina dat dan..?
hihi, Inge. Alhoewel ik zelf niet van een open einde hou, vind ik het wel leuk om er zelf te schrijven. Je kan er eigenlijk meerdere kanten mee uit. Voelt Rudy zich schuldig omdat niets zegt of is het omdat het om hem draait. Kies zelf maar 🙂
“Ha, hier staat het bronwater” valt uit de toon omdat het in de tegenwoordige tijd staat en het niet duidelijk is dat het wordt gedacht.
En voldoet een fles whisky niet?
(De bron ligt overigens in Bretagne, mocht je het nodig hebben)
Bedankt voor de tips, Schlimazlnik 🙂
was zij dan op zoek naar de eeuwige jeugd en wat wist Rudy??