Eleonore is elf geworden vandaag en wat ziet ze er mooi uit: haar ranke lijfje is verpakt in een nauwsluitende lichtblauwe avondjurk van zijde zodat haar benen, gehuld in een parelmoerkleurige glanspanty, niet te zien zijn. Evenals haar zalmkleurige ballerina’s. Op haar hoofd draagt ze een zilveren diadeempje, subtiel verwerkt in haar dikke blonde haar dat, in een wrong gedraaid, een sieraad van de allerbeste kwaliteit vormt.
Haar moeder had vanochtend anderhalf uur met haar in de badkamer gestaan. Ze vond haar kleine meid groot genoeg voor mascara, oogschaduw en lipstick en zei: “Toen iedereen er was deed ze plotseling langzaam een witte satijnen handschoen uit, opende haar lila gehaakte handtasje en plakte trots een volle snor op haar bovenlip!”
Ik heb dit stukje eerder gepubliceerd hier in november 2012, onder mijn eigen naam: Michiel van Driel. Ik publiceer het opnieuw, omdat het thema van het stukje: mogen zijn wie je bent, weer actueel is na de winst van Conchita Wurst op het Songfestival van afgelopen zaterdag.
Mogen zijn wie je bent is een groot goed!
Lief mens! je bent wie je bent, ook al is het besef een andere weet, dat herinnert aan…….
Hartelijke groet, Mir.
Herkenbaar, helaas: ouders die hun kind in het keurslijf van hùn keuzes dwingen. Het heeft me veertig jaar gekost om er komaf mee te maken. Hopelijk moet Eleonore die lijdensweg niet afleggen.
Heel erg bedankt Levja, Mir en Benny voor jullie mooie reacties!
Wees wie je bent iedereen!
@Berio <3 Mooi / geen commentaar /
@Benny jouw thema in retroperspectief http://jelleravestein.blogspot.....stomd.html