Er waren eens twee dinosaurussen verliefd op mekaar, al tien miljoen jaar. Uiteindelijk durfde hij zijn liefde bekennen.
‘Mooie lieve dino, ik krijg ritselende varens in mijn buik als ik je zie. Zullen we …?’
Zij stemde toe.
Tien miljoen jaar liepen ze hand in hand en de daaropvolgende tien miljoen jaar kusten ze er ook bij. Hun verlangen groeide met de ijstijd. Opnieuw zocht en vond hij de moed om haar te verzoeken hun liefde naar een volgend plan te tillen.
‘Liefste, we lopen nu al zo lang verliefd en verloofd te zijn, ik voel dat we toe zijn aan een volgende stap, zullen we …?’
‘Ach ja schat, sorry, maar de volgende tien miljoen jaar ben ik ongesteld.’


‘Vanavond niet, schat’ door de eeuwen heen. Je brengt me aan het lachen! 😀
Vroeger leerde ik dat het dinosauriër was en nu blijken ze ook nog miljoenen jaren oud te kunnen worden. En dus geen meteoriet of vulkaanuitbarsting. Daar gaan al mijn zekerheden. 🙂
fictie en liefde heb je aangegeven bij het schrijven, als geduld een optie was, had je die ook kunnen invullen. Erg grappig.
hm ja, doodgaan aan geduld 😉
@Hadeke, zowel dinosaurussen als dinosauriërs kan
en ja, fictie is bovenal ook geduldig
Arme dinosaurussen. Hopelijk hadden ze toen al wel maandverband;)
Leuk stukje @Hilde ‘k Ben wel ontsteld door zo lang ongesteld.
Tja, tegenwoordig kan alles maar. En het erge is, ik moet er nog om gniffelen ook. 😉
hahahadeke 😉
ja dames, al goed dat wij geen dinosaurus zijn 😉
Whaha, leuk Hilde 🙂