Ik stel mij voor aan client.
Met een geel besmeurde handpalm probeer ik een
intake gesprek te voeren.
Heer Nagtzaam lijkt schik te hebben. “En, hoe vindt u de zon?”
Geinteresseerd volg ik mijn deels met verf onderbroken handlijnen.
“U denkt er te lang over na, dit kan nooit gaan schijnen vrouwke”.
Dan doopt hij een marterharen penseel in blauwe verf en geeft er op mijn linkerhand een signaal mee af. “Wolk”, zeg ik triomfantelijk.
“Dat zou u wel willen hè, net als ik, een beetje lucht.
Dan valt er een ijzige stilte.
“Weet u, ma fille Ceciel was steriel, liet dat in alles doorschemeren. Geen medium is het gelukt haar over te halen om de zon te zien schijnen.

@Mir, een beetje onduidelijk voor mij.
Hallo Desiree,
Wat wil je uitgelegd hebben?
Hartelijke groet,
Miriam.
Eerlijk gezegd weet ik ook niet zeker of ik de bedoeling van de schrijver lees, maar je taalgebruik en het verloop dwingt me tot herlezing en herlezing en telkens zie ik een nieuwe invalshoek en andere beelden.
Dus nee, ik vat ‘m denk ik niet helemaal en toch vind ik het mooi.
Beste Hadeke en Desiree,
Heer Nagtzaam is kunstschilder. Schildert wanneer gebeld wordt.
Belangrijk in het verhaal is de interpretatie van de kunstenaar:
Het geel vertalend naar de zon.
Het blauw, de lucht.
Op de vraag van Heer Nagtzaam: ‘hoe vindt u de zon, neemt zij de tijd om hem te begrijpen. Wolk kwam bij haar op bij de kleur blauw.
Hij vertaalt het weer naar lucht en tja dat hebben wij allen nodig om te kunnen ademen. En zijn adem is zwaar door verlies van zijn meisje.
Een schilderij kan ook moeilijk te bevatten zijn.
Prima, eigen verbeelding erop los te laten.
Dank mensen dat jullie probeerde mij te lezen als schrijver en als kunstenaar (voorliefde expressionisme. Hartelijke groet, Miriam.
Dat jullie probeerden!!!! uiteraard met n
Dank je Mirjam voor de uitgebreide uitleg.
indrukwekkend, ook dankzij je toelichting
Denkend aan zwaar ademen dan is de lucht niet mooi blauw en de zon al helemaal niet stralend geel. Nee, dan is het donker.
Hallo Lousjekoesje,
Het levenspalet blijft bol staan van de vele kleurschakeringen, het schildert ons allemaal.
Donker, het zwarte gat.
We moeten nu eenmaal onze nek uitsteken om toch de mooie maan te blijven zien!
Hartelijke groet, Mir.