Marina zat haar vriendin al ongeduldig op te wachten.
‘Hoi, wat scheelt er?’ vroeg Kristina bezorgd.
‘Johnny wil nog steeds niet aan kinderen beginnen.’
‘Misschien moet je het toeval dan een handje helpen?’
‘Wat bedoel je?’
Kristina legde haar snode plan uit.
Marina keek haar geschrokken aan en zei ‘Dit kan ik toch niet maken. Dat is toch iets voorliegen?’
‘In oorlog en liefde is alles toegelaten’
Een week later, kwam Marina bedroefd thuis. ‘Schat, we kunnen de pil achterwege laten. De dokter heeft met net verteld dat ik steriel ben en mocht ik toch zwanger worden het een mirakel zou zijn.’
Johnny nam haar in zijn armen en troostte haar.
Een jaar later beviel Marina van een perfecte zoon.

zo, een sterk staaltje communicatie
🙂
Wat een loeder! Leuk stukje, dat dan weer wel… 😉
Dank je wel, Irma 🙂
Ja precies, wat een achterbakse manier om haar zin te krijgen. Maar lekker gelezen dus 🙂
:), Inge
de zwangerschap duurde toch geen jaar!
Nee, maar ze was ook niet onmiddellijk zwanger, José. 🙂