Greetje moest van moeder cantharellen zoeken in het woud, maar verdwaalde hopeloos. Tegen de avond begon ze wanhopig te huilen. Een reuzenkind hoorde haar. Zijn hart smolt toen hij Greetje vond. Hij stopte haar in zijn weitas en ging naar huis.
‘Mooi,’ sprak zijn moeder. ‘Je vader kwam met lege handen thuis. Nu hebben we toch een vers hapje.’ Ze pakte haar keukenmes.
‘Nee!’ riep het reuzenkind. ‘Deze wil ik houden. Kijk eens wat een lief snoetje.’
Hij tilde Greetje op, maar liet haar meteen weer vallen toen ze in zijn vinger beet.
‘Zie je wel,’ zei de reuzenmoeder, terwijl ze een botje tussen haar tanden uitpeuterde. ‘Ze zien er schattig uit, maar je kunt ze voor geen cent vertrouwen.’
Schicht moet maar even wachten. Ik had nog geen reuzenverhaaltje. 😉
@Hay Reuze verdrietig.
@Hay, schitterend!
@Ineke
Dank! De volgende keer is Schicht weer aan de beurt. 😉
@Hay, ik kijk ernaar uit!
Och jee, als dat maar goed afloopt voor Greetje… Knap Hay, weer een hele sprookjeswereld neergezet in 120 woorden 🙂
@Inge
Dank je!
Van wie zou dat botje zijn? 😉
@Hay, je hebt me weer helemaal ingepakt. Erg leuk.