Brokstukken vallen uit het plafond naar beneden en belanden vlak naast mijn stoel. Het licht gaat uit en overal om me heen hoor ik de geluiden van de waanzin. De mensen schreeuwen het uit of zwijgen juist.
Buiten schijnt de zon. De weersverwachting is voor de komende dagen goed. Met de lift waren we binnen enkele seconden op de juiste verdieping. Oma is buiten gebleven met de jongste. Gelukkig maar.
Als de rust is weergekeerd geeft een groen licht het sein veilig aan.
Met een beetje doorlopen kunnen we de virtuele presentatie van de aanslag op de ambassade nog halen.
‘Je kunt je niet voorstellen dat dit vroeger echt zo ging,’ verzucht een oude man.
Straks halen we een ijsje.


Mooi Hadeke! Ik was op het verkeerde been en moest hem nog een keer lezen. Wel een interessante plek om te bezoeken trouwens.
@inge dankjewel. In Normandië staat een bunker waarbinnen je met beeld en geluidseffecten de slag om dat verdedigingswerk kan ‘ervaren’, daar moest ik aan denken. Het schurkt dan al snel tegen een edusensatievermaak.
Ik snap hem niet helemaal, mis ik misschien witregels? Het gaat om twee aanslagen toch? De eerste, en later die van de ambassade? Ik vind het een beetje warrig, omdat de volgorde van de gebeurtenissen niet duidelijk is (ook door de grammaticale tijd die gebruikt wordt).
@schlimazinik Mogelijk ben ik weer eens in mijn eigen fantasie verstrikt geraakt, daarom geef ik het maar weg: Er wordt een bezoekje aan het terroristenmuseum gebracht met presentaties ‘alsof je er zelf bij bent’, maar niet geschikt voor kleintjes en mensen met hartproblemen. 😉 Een schets uit de toekomst.
@Hadeke, een goed verhaal. En weer een bijzondere ontknoping.