Toen hij die ochtend opstond voelde hij zich niet zo fit. Zijn indigestie had de hele nacht opgespeeld en hij besefte dat hij de vorige avond weer veel te veel gegeten had. ‘En gedronken’ zei zijn vrouw bestraffend toen ze de badkamer uitkwam en hem twee aspirines zag wegwerken. ‘Kijk uit met die troep’, waarschuwde ze. ‘Het is een aanslag op je maag’.
Hij grijnsde schaapachtig. ‘Je ziet er prachtig uit lieverd’ knikte hij goedkeurend en ze glimlachte. Haar zachtroze mantelpakje zat als gegoten en stond inderdaad beeldschoon. ‘Jij ook’ lachte ze naar hem in de spiegel.
Ze pakte het hoedje van de kaptafel en plantte het op haar hoofd. ‘Ziezo, klaar. Zullen we, mr. President? Dallas wacht op je!’
Puik pseudo, lekker suggestief schetsje over dat ene voorval in Dallas, Texas.
Met vriendelijke groet,
Chris
Er ontbreken wat komma’s in de dialogen maar verder is het een goed verhaal. Het contrast tussen klein en groot, persoonlijk ongemak en wereldnieuws.