De speelweide lag er verlaten bij. Het pierenbadje compleet onaangeroerd. Het was laat, alle kinderen en hun ouders waren al weggetrokken voor het avondeten.
“Daar was het”, mompelde ze.
De moeder van Samantha wees trillerig op een picknicktafel, dichtbij de bosrand. Houten planken van blokhout. En erachter dat uitzicht op het donkere gewoeker van bomen.
Zij, ze had veel voorbereiding getroffen. Zakjes chips gekocht, ballonnen geblazen. “Je dochter wilde als enige een blauw rietje.” Haar fluistertoon stierf langzaam weg. Een zomerbriesje gleed in ons gezicht. Ik hoorde haar zachtjes slikken.
Zwijgend liep ik op de tafel af. Bespeurde het gras eromheen. De afgetrapte lapjes aarde rond de zitvlakken, op zoek naar wat verdwaalde chipskruimels. Nergens zag ik een blauw rietje.

Recente reacties