Jutka zit in de sleetse fauteuil in de ontvangstruimte van het weeshuis als Roelf binnenkomt. Ze heeft haar mooiste jurk aan moeten doen van Albert.
‘Zoals eerder gezegd, we hebben niets meer van je moeder vernomen. Je bent een grote meid. Roelf gaat voor je zorgen. Alles is geregeld.’
Ze is geen huilebalk, ze weet dat tranen je niet verder helpen. Het leven is een harde leerschool. Intuïtief voelt ze dat ze deze mannen niet kan vertrouwen. Alles in haar protesteert. Ze heeft allang alle opties overwogen, zo is ze opgegroeid, altijd opgejaagd.
Roelf opent het portier van zijn oude Mercedes. ‘Stap maar in meiske. De wereld ligt voor je open. Vergeet je moeder. Ik ben je enige familie nu.’
Deel 17 van het Maria mysterie. Inge, wil jij het volgende deel schrijven?
Het hele verhaal tot nu toe achterelkaar lezen doe je op
http://jelleravestein.blogspot.....rhaal.html
of op het schrijversforum:
http://forum.120w.nl/discussio.....rie#Item_1
@Desiree Mooi doorgepakt op de flashbacks. Die zijn nodig
mooi stukje, Desiree
Ik ken het vervolgverhaal niet, maar deze kan je alvast helemaal op zichzelf lezen
Mooi het verleden in het vervolg verwerkt.
Klasse @Desiree En inderdaad ook los te lezen.
Mooi Desiree, treurig stukje geschiedenis. Ik ga m’n best doen!
@Frank Dit stukje ontbreekt in het overzicht op https://120w.nl/tags/Mariamysterie/
Wil je ‘m toevoegen? Thanks!
Toegevoegd! 🙂