Elke avond voordat hij naar bed ging pakte hij haar stevig vast. ‘Welterusten meisje’, mompelde hij dan. Hij gaf haar een kus en streelde over haar gerimpelde wangen.
Ze keek hem altijd vol aan. Ze had lieve ogen. Lieve ogen en een mooie lach. ‘Wat ben je toch mooi Rietje’, zuchtte hij wel eens.
Uren kon hij naar haar kijken. Dan zat hij in zijn schommelstoel, zijn oude gerimpelde handen gevouwen in zijn schoot. Soms stak hij er een sigaartje bij op. Ze hield niet zo van die lucht wist hij maar toch: dat sigaartje liet hij zich niet ontnemen.
Ja, elke avond pakte hij haar stevig vast. Als hij haar foto terugzette en naar bed slofte miste hij haar.
Alsof de foto naast me staat :,( <3
Zucht… prachtig!
Vertederend.
Heel mooi <3
Lief <3