Mevrouw X zat hoopvol in mijn spreekkamer. Eindelijk zou ze te horen krijgen wat er aan de hand was. Ze hoopte vurig dat ze daarna weer door zou kunnen met haar leven. Ik vertelde haar de uitslag van het onderzoek. “We denken bij u toch aan diagnose 1, met kenmerken van diagnose 2. Voor deze aandoening hebben we helaas nog geen behandeling”. Opgelucht haalde ze adem. “Precies wat ik altijd al dacht, maar wat niemand ooit durfde te zeggen”. Ik probeerde in te schatten wat ze bedoelde, maar haar opluchting was oprecht. Ze ging rechtop zitten: “dokter, u heeft geen idee wat dit voor me betekent na al die jaren”. Ik was vertwijfeld, want er veranderde niets voor mevrouw X.

Ik snap die mevrouw X wel. Goed stukje.
Voor mij had je meer op een nieuwe regel mogen beginnen.
Zeker bij de slotzin.
Volgens mij is na de : Dokter met een hoofdletter dus.
Mijn hartje heb je.