Mijn Russische dwerghamster heette Marxie; zij was vernoemd naar Karl Marx. Op het eerste gezicht was Marxie een volgzaam diertje. Met haar onschuldige snoetje, haar bolle wangetjes en haar voor haar lichaam hangende pootjes was zij het toonbeeld van aandoenlijkheid.
Toch had Marxie een wilskracht in zich die deed herinneren aan de volgelingen van haar bijna-naamgenoot. Zo was zij eens boven op mijn kledingkast geklommen en hoeveel hamstersnoepjes ik haar ook aanbood: zij bleef zitten waar zij zat. Haar onschuldige snoetje was opvallend triomfantelijk. En hoewel ik mijn kledingkast gevaarlijk hoog vond voor zo’n klein wezentje, was ik trots op haar groeiende inzicht.
Haar bijna-naamgenoot had haar geleerd dat bevrijding van hamsters alleen het werk kon zijn van hamsters zelf.
Ik vind de tittel geweldig!! Ik moest onmiddellijk lachen. Alleen de laatste zin snap ik niet. Leuk verhaal en graag gelezen. <3
@Wendy Brilliant en wel degelijk een heldere slotzin (@christine; t volk bevrijden moet uit het volk zelf voortkomen, zie ook de Egypte e.d.)
@Jelstein, bedankt voor de verduidelijking :-).
Bedankt voor jullie reacties! De slotzin is inderdaad gebaseerd op Marx’ idee dat ‘de bevrijding van de arbeidersklasse alleen het werk kan zijn van de arbeidersklasse zelf.’
@Wendy, een goed verhaal en goed geschreven.
– en haar voor haar lichaam hangende pootjes
Ik bleef even hangen bij die twee keer haar vlak na elkaar. De tweede haar misschien vervangen door het?
Bedankt voor het meedenken. Je hebt gelijk. Tijdens het schrijven twijfelde ik al een beetje aan die tweede ‘haar’. Ik ga even kijken of ik mijn tekst aan kan passen.
Reactie op mezelf: dit is niet mogelijk, omdat ik geen veelschrijver ben.
Het hamsteren van het proletariaat…
Zolang ze hun ketenen nog niet verloren hebben, zullen ze nog wel even door moeten hamsteren.
Reactie op mezelf: ‘verloren zijn’ is in dit geval geschikter dan ‘verloren hebben’.