Je riep me
je wist niet wat je roepen moest
zei je
Ik ben er wel
als je weet waar je kijken moet
zei ik
Een beetje verstopt
uit het zicht
Maar toch heel goed zichtbaar
Verpakt
in vermomming
Maar toch wel jezelf
Verscholen achter plaatjes
in een wereld
van waarachtige schijn
Niet mooier of beter
anders dat wel
opgetrokken achter een kleurig rookgordijn
Je kunt wel tot tien tellen
of tot honderd
wie niet weg is is gezien
“Ik” ben er even niet
je moet maar even kijken
Naar een afspiegeling van mijn zijn
Misschien ben ik wel echter
als jij niet weet wie ik ben
Is ik mijn ik
veel ikkiger dan als iedereen weet
wie zich verstopt
@Janneke, leuk gedicht met een verrassende titel.