Ze schuifelde door de logeerkamer. Haar wereld was gekrompen tot 8 m2. Ze wachtte op haar nieuwe bestemming in het verzorgingstehuis. Deze week kwam er een kamer vrij en konden haar spulletjes worden overgebracht.
Even vlamden er herinneringen bij haar op. Een flauwe glimlach gleed over haar gezicht. Ze zag haar dochter voor zich. Een gebreide muts op, een pop in haar handen vastgeklemd.
‘Papa heeft een poppenwagentje voor je getimmerd. Ssttt… ik mag het eigenlijk niet verklappen,’ fluisterde ze.
Haar dochter slikte moeizaam. ‘Mam, het komt allemaal goed. Er is hier ook een kapper en een winkeltje. Zelfs modeshows geven ze. Is dat niet leuk?’
De ontmoeting met meneer Alzheimer went nooit. Iedere dag vertoont hij een ander gezicht.
« Samen, tot de dood… (2)
De tocht »
« Samen, tot de dood… (2) De tocht »
Column, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Schemerbestaan
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Samen, tot de dood… (2) De tocht »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Nee, dat went inderdaad nooit @Geertje.
@geertje een mooie reeele weergave van het voor betrokkenen pijnlijk proces. Meneer A. is een wrede heerser