We werden verlicht door een grote lamp, die als een volle maan het trainingsveldje een gele gloed gaf. Ik weet nog goed hoe modderig het veldje was, hoe vervelend ik het vond dat ik de goedkoopste voetbalschoenen die mijn moeder in de grote stad had kunnen vinden moest dragen en hoe die avond de lucht gitzwart boven ons leek.
Op zeker moment moest ik de tijd stoppen om te kijken wat er in het duister boven me gebeurde. Mijn mond viel open toen ik een geluid hoorde dat ik nog nooit gehoord had.
Het waren drie zwijgzame zwanen die onverschillig overvlogen met uitgestoken nek. Al wat ik nog hoorde was het geluid van de vleugels.
Het waren huilende witte heksen.
« Ben ik wie ik ben, vervolg
Tietenbier »
« Ben ik wie ik ben, vervolg Tietenbier »
Mensen, Sport
Huilende witte heksen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Ben ik wie ik ben, vervolg Tietenbier »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Leuk, een jeugdherinnering.
@Defrysk, erg mooi.