We brachten mijn kleindochter naar Kerkrade.
“Wat gaat Zaira hier doen?” vroeg haar zusje van drie.
“Hier hebben ze een huis voor dode kindjes, met een deur naar de wolken en de zon.
Een groot speelveld voor Zaira, met glijbanen en schommels, een bad van
blauwe luchten en een laddertje naar de maan.
Als je goed kijkt kun je haar morgen zien gaan, daar in de verte en daar.
Je zult haar zwarte krulletjes zien en haar bolle toetje en die mooie handjes.
Zwaai maar naar de wolken en het licht; ze ziet je zeker, kijk haar dansen in de wind.
En ik zie haar ook in jullie gezichtjes.
Zusje Zaira wordt nooit groter, ze blijft voor altijd een kind.”


<3 zonder woorden
Och triest,maar mooi geschreven.
<3 intens verdriet omgezet in een begrijpbaar betoverend beeldverhaal.
Hoe groot verdriet ook schoon kan zijn.
@Gavi, ontroerend, een verhaal dat diep raakt.
Mooi & ontroerend.
Prachtig verteld!
Eén opmerking: Je begint in dat lange stuk dialoog telkens op een nieuwe regel. Dat vind ik niet prettig lezen. Ik zie er ook geen goede reden voor.
Dank jullie allemaal.;-)