‘Hij is toch hartstikke nep. Dat zie je zo!’ Geschokt kijk ik mijn zoon aan. Is dit het dan? Het definitieve moment?
Om geen tere kinderzieltjes te beschadigen, probeer ik subtiel te achterhalen hoe de mijter ervoor staat. Wel? Niet? Ik weet het niet… En mijn zoon? Die ontwijkt net zo subtiel elke vraag.
Tot het hoge woord er schoorvoetend uitkomt. ‘Mam, ken jij het grote geheim van Sinterklaas?’ Ja, dat ken ik wel. ‘Oh, gelukkig! Ik wist het niet zeker, mam. Daarom zei ik niets…’
Op de vraag wie de cadeautjes koopt, kijkt hij mij verbaasd aan. Dan wordt hij rood. ‘Doen jullie dat? Oh, ja natuurlijk, dat doen jullie!’
Het is een feit. Het geloof is hij kwijt.
@Nienke, leuk geschreven
Dank je, @Ineke
Het moment, ja. Leuk stukje.