Hoewel het pas oktober is, dwarrelen grote, witte vlokken naar beneden. Nieuwsgierig loop ik naar buiten en tuur omhoog. Vanuit het wijdgeopende venster op de bovenste verdieping hoor ik gegiechel. De bui stopt abrupt en het raam wordt met een klap gesloten.
Dan richt ik mijn blik op het wit dat een gedeelte van mijn tuin bedekt. Ik herken het als mijn keukenpapier, versnipperd in honderden stukjes. Eerst ben ik boos, maar mijn hart smelt als ik in twee glunderende gezichtjes kijk. Ik besluit hun spelletje mee te spelen: ‘Hebben jullie gezien dat het sneeuwt?’
‘Sneeuw? Hallo mam, dat is papier, hoor! We moeten morgen een lege keukenrol meenemen naar school, maar die konden we nergens vinden. Een volle wel.’
@Irma, leuk verteld, zou zo maar eens kunnen gebeuren.
Ik zou geen pardon kennen. Gewoon korten op hun zakgeld. Anders groeien ze straks op voor galg en rad. 😉
Creatief! Inderdaad, dat mogen ze wel zelf weer even opruimen 😉
@Irma Hebben je koters toch maar slim bedacht.
Hoe fanatiek 1000 stukjes ;))
Leuk Irma, kinderen denken niet aan de portemonnee, ik zie het voor me
@Irma, leuke invulling van het thema!