Dikke tranen lopen langs haar neus. ‘Wie ben ik nu eigenlijk?’ roept ze snotterig.
‘Mag ik je eens iets laten zien?’ Ik pak de keukenrol die standaard op mijn bureau staat.
Ze knikt weifelend.
‘Dìt ben jij…’ Ik scheur een velletje af. ‘Je bent lief.’
‘Dit ben jij ook… Je bent verward.’ En ik scheur een velletje af.
‘Dìt ben jij… Je bent creatief.’ Zo ga ik door, benoem haar eigenschappen, haar verschillende rollen in het leven totdat het kartonnen rolletje tevoorschijn komt.
‘En dit ben je ook.’ Ik laat haar de koker zien. ‘Wanneer je de laagjes papier afwikkelt kom je bij je kern en die is veel steviger. Zie je dat?’
Ze knikt. ‘Dus… Ik. Ben. Een keukenrol?
Die kern, die zit wel goed. Zo ook je stukje @Desiree.
Wow, wat een goed stukje met een mooie, grappige ontknoping!
Mooi. Ze laat zich geen rol opdringen. 😉
Oh mooi bedacht. En toch grappig in de laatste zin <3
@Levja, Irma, Hay en Inge, dankjewel
Leuk, de rol van de psycholoog die een keukenrol blijkt te zijn.
@Desiree, ik kan me niet zoveel voorstellen bij “snotterig” roepen. En onder die omstandigheden ook niet bij “roepen”. Verstikt door tranen lijkt het mij dat het volume van de stem juist afneemt.
En dan heb je nog die goedkope keukenrollen, daarvan is de kern vaak niet zo hard. Er is dus een bepaald soort rol nodig om dit zo uit te voeren. Nu ik dit zo schrijf, bedenk ik me dat daar ook nog wel een verhaal inzit.
@Ineke, dank je weer voor je kritische noot. Deze keer ben ik het echter niet met je eens. In het verleden heb ik namelijk veel snotterig geroepen. :)Een soort expert. Onmachtig, boos, met mijn neus vol. En hoe goedkoop ook, die keukenrol, de kern is altijd steviger. Maar ik ben wel erg benieuwd naar jouw verhaal. 🙂
De koude, natte, winderige novemberdagen zijn in aantocht. Dat moet voldoende snotterinspiratie op gaan leveren. 😉
Ja, ik had ook mijn twijfels bij snotterig roepen.
Leuk verhaal. Al had ik nog een velletje aangeboden zodat ze haar neus kan snuiten.
@Lousje, eens. Toen ik het weer las dacht ik, ‘wat een klootzak die psycholoog.’ Doet daar even interessant met een keukenrol maar laat die meid met haar neus vol zitten. Tja… er zijn van die mensen…
@Desiree, wanneer je zo zit te snotteren, je vertwijfeld voelt en wat al niet meer, dan zie ik dat roepen niet gebeuren. Het is dan toch vaak een onverstaanbaar gemompel waarbij de praatpartner niet zelden bij herhaling moet vragen wat er gezegd/bedoelt wordt. De weg lijkt niet vrij te zijn om te roepen. Ik heb vaak snotterende mensen tegenover me gehad en niet één was daarbij aan het roepen. Maar misschien had ik dan ook een wc-rol moeten hebben in plaats van een doos tissues 😉
🙂 Ineke, Dank je. Tja, Zo heeft een ieder zijn ervaringen. Ik ben er eentje die snotterig heeft geroepen, dus ik weet dat het bestaat. Nu probeer ik echter wel de klemtoon iets aan te passen, zodat het roepen ook uit de zin al blijkt.
@Desiree, praten gaat maar met weinig dingen samen. Wanneer je snottert, ben je bezig je neus op te halen. Dat gaat samen met redelijk schokkend ademen, met de nadruk op het inademen wat samengaat met dat typische snottergeluid. Wanneer je praat adem je niet in. Wanneer je roept ook niet. Je moet even stoppen met snotteren om te kunnen praten of roepen. Blijf je doorsnotteren, dan kun je hooguit met een afgeknepen stem stamelen. Met een afgeknepen stem lukt het niet om te roepen.
Tussen het snotteren door iets roepen, dat kan wel heel goed.
Het is net als stralend glimlachen, dat kun je ook niet doen terwijl je aan het praten bent. Maar men schrijft dat rustig wel.
Het lukt niet zonder dat ik het in Word aanpas, dus ik pas even… Het is goed zo.
@Desiree, prima. Het is en blijft jouw stuk.