Gericht cameratoezicht, staat er. Jammer dat het hier nodig is.
‘Pas op!’ hoor ik. Een tel later ben ik omvergelopen.
‘Sorry! Kom, laat me u helpen.’
Snel sta ik overeind.
‘Ik zag u echt niet meneer.’
‘Laat maar. Voor mij geldt hetzelfde.’
De jongen klopt het stof van mijn jas.
‘U heeft zich toch geen pijn gedaan?’
‘Nee hoor. Valt mee.’
De jongen verdwijnt.
Twee stappen later weet ik het: Mijn portemonnee!
‘Hee, toezichthouder doe hier eens wat aan!’ foeter ik tegen de camera.
Een stroom verwensingen volgt.
‘Dank u wel meneer. Mogen wij de resultaten van dit experiment gebruiken?’ zegt een man.
Nu pas zie ik dat het politielogo op het bordje ontbreekt.
In een reflex haal ik uit.


@Hadeke, een leuk verhaal. Het laatste gedeelte vind ik wat rommelig. De Camera, de man, het bordje zonder logo… Horen die bij elkaar?
@Desiree Ik was zelf achteraf ook niet helemaal tevreden. Teveel te korte zinnen. Teveel verhaal in te weinig woorden. Het loopt niet echt lekker.
Wat betreft je vraag, dat moet je zelf uitvogelen. 😉
@Hadeke, 🙂
@Hadeke, ik vind dit een prima stuk.
@ineke Dat lees ik natuurlijk graag. Toch ‘hakt’ het iets teveel naar mijn zin, het loopt wat te staccato.
@Hadeke, ik vind het een goed stuk omdat vorm en inhoud zo ongeveer samenvallen.
De korte zinnen storen mij niet. Maar eerlijk gezegd begrijp ik de plot niet helemaal. Misschien is het te laat op de avond voor me… maar wat is nou het experiment? En van wie? Van de zakkenrollers? Waarom vraagt ie dan heel beleefd of ie de resultaten mag gebruiken?
ben je nou in een val gelopen of was het een ‘onschuldig’ experiment. Zelfde twijfel als Inge, denk ik