De telefoon gaat, maar jouw gezicht verschijnt niet op het display. Teleurgesteld druk ik hem weg. Ik overweeg jou te bellen. Om heel eventjes je stem te kunnen horen. Mijn hart slaat even over als ik je avatar zie.
Ik gedraag me als een verliefde puber.
Kan ik dat wel toelaten? Hoor ik mij niet vast te klampen aan de ring die ik draag?
Moet ik hier niet tegen vechten en voor mezelf weer terugveroveren wat ik al heb?
Het spannende laten varen, misschien wel teleurstellen en een nieuwe verkenning uitvoeren in de bekende veilige haven?
Maar, ik ben zo blij met die vele kleine beetjes aandacht van jou.
De tweestrijd in mijn lijf: hart of ratio, wie gaat overwinnen?
Mooi beschreven newcomm.
@newcomm; een heel menselijk stukje, mooi.
@Inge @Desiree dank voor jullie reakties.
Het schrijven van het stukje heeft ervoor gezorgd dat de ratio overwon
Wauw newcomm…
Dank je @Sanne
Goed verwoord.
@newcomm, dat kan best heftig zijn, hoe rationeel je het ook bekijkt.
@Hendrike Dank je wel
@Desiree Mee eens, dat was het ook.