‘Easy money’, zeiden we tegen elkaar. Simpel als wat: we bezoeken de laatste mis op zondag, verschuilen ons achter de banken en als de mensen de kerk verlaten, gappen we het zilverwerk, slaan het glas en lood in en weg zijn we.
De late herfstzon schijnt door het gekleurde glas. Het is stil. Maria kijkt op me neer zoals een moeder zou doen, denk ik. Vergevingsgezind. Liefdevol.
Nu pas ruik ik de boenwas, de wierook die heeft gebrand. Even vergeet ik te ademen. Even vergeet ik wie ik ben.
Het is prachtig. Sereen. De kleuren die binnen stromen geven de sobere inrichting een warme gloed.
Vergeef me.
Ik kijk naar het breekijzer in mijn hand en val op mijn knieën.
Wow… Prachtig!
Goed!!
Heel sfeervol. Ik vroeg me aanvankelijk alleen af of ze nu allebei tegelijk door zo’n vlaag van vroomheid en sereniteit bevangen werden.
Pas na twee keer lezen realiseerde ik mij dat die witregel een tijdsprong aangeeft en dat die diefstal dus al lang en breed achter de rug is. Dan kan het natuurlijk wel.
@Desiree, een goed verhaal, met een verrassende inhoud. Ik lees het als één gebeurtenis, zie de witregel dus niet als een tijdsprong.
– Easy money,
zou tussen aanhalingstekens moeten staan omdat men het (tegen elkaar) zegt
– Simpel als wat;
de puntkomma zou daar een dubbele punt moeten zijn omdat er een soort van opsomming/verklaring op volgt
– slaan het glas en lood in. Weg zijn we.
Beter zou zijn: (…) en weg zijn we.
Zoals het er nu staat, leest het niet vlot.
– Maria kijkt op me neer, zoals een moeder zou doen, denk ik.
Het deel tussen de komma’s lijkt een tussenzin te zijn en daarom zou de zin ook moeten kloppen wanneer je die tussenzin weglaat. De zin klopt in zijn geheel wel wanneer je de komma na “neer” weglaat
– Wie ben ik?
Dit ervaar ik als een overbodige zin, vooral met het oog op wat er voor die zin staat. De zin die erna komt, staat zo ook wat vreemd, omdat die terug lijkt te verwijzen naar het voorgaande. Wat zonder die overbodige zin wel goed kan.
De laatste zin is prachtig. Dramatisch zonder overbodig drama.
Irma, Hendrike; dank jullie.
Hay, dank je wel. Het is een soort overpeinzing, een gedachte boven de witregel. Over de tweede persoon heb ik het niet meer inderdaad.
Ineke, dank je wel. Wat fijn dat je iedere keer weer zo kritisch leest. Ik heb nog wel even getwijfeld over ‘wie ben ik?’ te laten staan. Toen even gehusseld en geknutseld en zie hier het resultaat. Ik wilde die vergeving erin in de eerste instantie, levert wel meer drama op. Maar daar houd ik op zijn tijd wel van. 🙂 Nogmaals dank.
de boef die tot inkeer komt…moeder Maria, mooi Desiree
@Jose, dank je wel. 🙂