De herinnering zat op een bankje en overzag wat hij had aangericht. Drie dagen geleden was er een man aangekomen die geen idee had.
Het idee was nooit zijn sterkste punt.
Hij schuimde de straten af en vroeg voorbijgangers of ze iets wisten; maar de meesten wisten niet waarover hij het had.
Daarom zat hij hier op dit bankje.
Het enige wat hem op dat moment te binnen schoot was het gebeuren dat zojuist had plaatsgevonden: kinderen, met ouders op stap, hadden hem aangeklampt en vroegen hem: “Waarom?”
‘Geen idee’ zei hij. ‘Al wat ik weet wist ik eerst niet, maar wat er nu gebeurt, weet ik niet.’
De kinderen vonden het wel grappig maar hun ouders waren erg boos.

Recente reacties