In november heb ik nog met haar gespeeld bij het “spookhuis”, een verlaten boerderij in onze nieuwbouwwijk. Zij is een lief, opgewekt meisje met een dodelijke ziekte onder de leden. Dat komt ons ter ore rond de kerst wanneer de juffrouw uitlegt dat Lientje voorlopig niet meer op school zal komen. In januari volgt de mededeling dat ze nooit meer beter zal worden.
Op deze koude februaridag in 1959 staat een klas van achtjarigen blauwbekkend te zingen aan haar graf: “Daar boven juicht een grote schaar”. Ik ben onwetend van het feit dat ik deze traumatische ervaring diverse malen in een droom zal terugzien. Pas in 1991 nadat ik het verhaal op papier vastleg, zal deze intense jeugdherinnering eindelijk verstillen.
Deze komt aardig binnen. Heftig voor een ventje van 8.
Mijn hartje heb je!
ja, dat vergeet je nooit, het verdriet dat je eerst niet kunt verwerken
Ochhhh heftig als je dit mee maakt.
Een <3 ervoor.
Arme kinderen, ik leef met terugwerkende kracht mee.
@connie en @Jose Het is gek hoeveel impact dat kennelijk kan hebben. Het is moeilijk ook nu nog om goed in te schatten wat verwerkt wordt door een kind en op welke wijze
Mooi beschreven. Kan me voorstellen dat dat veel indruk maakt.
Ik was erbij, maar weet er helemaal niets meer van… Verdrongen?
FOTO: ik ontdek net een foto (uit 1968) op internet van de plek van voornoemd spookhuis.
Precies achter het meisje met rode jas zie je de lege plek waar voornoemd pand stond:
http://www.mijnalbum.nl/Foto800-V7W4VDOV.jpg
Ik zat natuurlijk niet op die school, ben ook iets jonger dan jij, maar die foto… Inderdaad.
De boerderij van de oude In’t Hout. Zoon Gerrit met z’n transportbedrijf woonde in een lager bouwsel links daarvan. Jaren op uitgekeken. Kan me herinneren dat ze een keer voor de lol een autowrak uit elkaar trokken met één van hun vrachtwagens…
@JelStein Ik zat bij je in de klas en herinner mij die koude dag ook nog steeds
Ja, heftige gebeurtenis(sen)