Het was een gekkenhuis op Heathrow, maar eindelijk ging Sadgati Mukherjee weer terug naar huis. Ze zag dat er gelukkig geen rij stoelen was met nummer dertien. Nog slechts een paar uur van onbehagen…
Ze verstijfde toen het vliegtuig snelheid maakte, en ontspande enigszins toen het zich bevrijdde van de grond. De gezagvoerder zei dat de weersvoorspelling goed was en geen turbulentie werd verwacht.
Ze herhaalde bij zichzelf dat er niets zou kunnen gebeuren. Ze sloot haar ogen en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen. Haar gedachten dwaalden af naar de herinneringen aan de geuren en geluiden uit haar jeugd.
Een stem uit de luidspreker bracht haar terug naar het hier en nu: “This is not your captain speaking.”

@LeoPisano <3 Ik zie de blik in haar ogen. Hoort zij bij een film of bij een schilderij? http://www.filmlinc.com/films/on-sale/deliverance
Haha! Toeval. Hmm, 1.1 miljard Indiërs, dus zo toevallig is het nou ook weer niet…
Geweldig. Je leeft met haar mee. Ik deed zowat ademhalingsoefeningen met haar. En in laatste regel verandert alles. En het is show it, don’t tell. Ik leer van je verhalen.
Hoewel, ‘bracht haar terug naar het hier en nu’ is wel een beetje vertellen. Je weet dan dat er verandering gaat komen.
Word ik helemaal warm van, Louise! Leuk dat je me dat van die ademhaling terugkoppelt. Ik heb geprobeerd dat ritme in een zinsconstructie te vangen (verstijven – ontspannen) als “manipulatie” van het onderbewustzijn van de lezer.
Doe als je het leuk vindt mee met de discussie over dialogen schrijven, hier op het schrijversforum.
Show/Tell zie ik meer als concept om de lezer te laten concluderen wat er aan de hand is. Ik ben met een verhaal bezig waarin ik een reis beschrijf op een manier die oppervlakkig gezien TELL is. (Ze liepen door toendra’s, over bergen, door dalen. Ze kregen stormen te verduren en slagregens. Zoiets). Maar dat verhaal gaat niet over het landschap of de weersomstandigheden: die worden als metafoor gebruikt voor de pieken en dalen in het leven. Daarmee wordt het SHOW; je moet als lezer een deductie doen. TELL is instructie van de lezer; dat kan ook in beelden, maar daarmee wordt het (n.m.m.) nog geen show. Mss leuk voor een forumdiscussie?
@Leo Ik zou zeggen: Start het forum item, we kunnen elkaar zeker beter maken op het schrijfvlak.
Bovendien vervuilen we dan niet de reacties als de discussie uit de hand loopt door een lange ketting van voor&tegen, mits&maar, nietes-welles
Dus doen!!!
Ja, open daar maar een topic over! Ook n.a.v. het artikel in het Schrijven magazine.
Geopend…
hihi. echt leuk!
@Leonardo knap stukje, blijft boeien ook omdat je voelt dat er iets moet komen. Mijn hart.
Dank jullie, Lisette & Irma!
Leonardo, het is weer verrassend.
@Leonardo de angstdroom van ieder die niet van vliegen houdt. Mooi stukje: <3
@Dat was ik, dat snap je wel hè? Er was een s gevallen. Zo maar van mijn toetsenbord.
Prachtig stukje, met die twist aan het eind.
Bedankt, Hendrike, Mas, Fons.
~Voelbaar
Een komma voor en vind ik nooit zo mooi. Maar dat is heel persoonlijk.
@Levja. Ik doe het te vaak, die komma voor ‘en’, ik weet het. In dit geval is de komma echter functioneel: je houdt als het ware even je adem in en daarmee krijgt het ritme van de zin toegevoegde waarde aan de emotie.
Er zijn overigens gevallen waar de komma voor ‘en’ noodzakelijk kan zijn, omdat zónder de betekenis anders is. Zie bijv.: http://onzetaal.nl/taaladvies/advies/komma-voor-en
@Leonardo Ik heb je stukje even hardop gelezen en dan geeft het inderdaad een toegevoegde waarde mee.
En, ik neem goede nota van de link…
scherpe clou, je ziet hem aankomen en toch verrast hij
Goed geschreven <3
Bedankt voor je fb @Levja.
Bedankt, @José en @Gert-Jan.
Mooi binnen die 120 woorden opgebouwd.
Bedankt, Hay.