In de donkere ruimte pakte ik de krant van het tafeltje. De deur sloeg net weer dicht. Even moesten mijn ogen weer wennen aan het donker, de smalle strook licht had me verblind. Na een tijdje kon ik de voorpagina zien.
Iets van politiek. Ah, Griekenland.
Niet interessant genoeg. Ik sloeg de bladzijde om. Vliegtuigcrash. Verder. Fraude Microsoft. Verder. De overlijdenspagina.
Mijn ogen bleven daar hangen. Ik tuurde en probeerde de namen te ontcijferen. Bart Fervol, 64 jaar. Irina de Contant, nog maar vijftig. Ikzelf.
Grinnikend bekeek ik mijn overlijdensadvertentie. Vredig gestorven in bed. Mochten ze willen.
Ik legde de krant weer neer en draaide me om op mijn brits. Ze hadden misschien wel gelijk. Ik kwam nooit meer terug.
« Resonanties van de werkelijkheid (3)
Uranus (2) »
« Resonanties van de werkelijkheid (3) Uranus (2) »
Mensen
Zo goed als dood
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van nian of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Resonanties van de werkelijkheid (3) Uranus (2) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ook zwart op wit kan misleidend zijn.
Overigens vind ik dit stukje nog mooier in de tegenwoordige tijd.
Levja ja. eens
Ik dacht ook aan tegenwoordige tijd 🙂
Maar goed stuk, benieuwd waar de ‘ik’ is en waarom etc.