Costa Calida. We rijden over geasfalteerde wegen die soms abrupt veranderen in zandweggetjes. Werkbakken van hijskranen bungelen doelloos in de blauwe lucht. Hun schaduw tekent zich af tegen uit de grond gestampte kolossen waarvan de onafgemaakte ramen lijken op holle ogen in een skelet.
Een paar meter verder scharrelt een man bij een vuilnisbak. Hij verzamelt etensresten. Misschien was hij ooit de succesvolle projectontwikkelaar wiens glanzende brochure mij over de streep van onze felbegeerde bungalow trok.
Levendige kustplaatsjes zijn spookstadjes geworden. Door de zon verbleekte billboards getuigen nog van prachtige panorama’s.
Vanavond hul ik me in lompen en bezoek ik restaurants aan de boulevard. Kan ik, als vorst, de unieke ervaring opdoen van bedelaar in Spanje. Living la vida loca…


De sfeer komt goed over. Alleen gebruik je naar mijn smaak te veel bijwoorden en bijvoegelijke naamwoorden om die sfeer te benoemen.
Je begint bijvoorbeeld met ‘Sinister is het’. Volgens mij kun je beter de lezer in de loop van het stukje zelf laten voelen hoe sinister de sfeer is.
Mooi en eigenlijk treurig sfeerbeeld. Goed geschreven Geertje. Inderdaad niet nodig om sinister te noemen, dat omschrijf je daarna juist zo mooi. Show, don’t tell 😉
Hoi Hay en Inge. Thanks voor de feedback. Die is terecht. Heb nog last van slaapgebrek na 24 uur op vliegvelden te hebben doorgebracht vanwege de stakingen in Frankrijk. Nog maar net terug uit Spanje. Nu dus eerst maar slaap inhalen 😉
@Geertje, met bovenstaand commentaar eens. Echter een mooi beeld geschetst.
Goed de sfeer weergegeven.
@Geertje het stukje spreekt me aan maar de hijskraan stoort me. Hijskranen bungelen niet doelloos, het is de werkbak van de hijskraan of de hijskabels die doelloos kunnen bungelen.
@G.J. van Gisteren: ik heb het stukje een tikkeltje geredigeerd. Zie nu deze versie. Beter? 😉
Wat mij betreft helemaal oké 🙂 verdient <3!