‘Nee! je gaat niet in die lompen naar school’ zegt de moeder. ‘Het is mijn leven!’ schreeuwt het tienermeisje met overslaande stem. Eindelijk hoor ik ergens bij, dat neem je mij niet af! Woest stormt ze de kamer uit. Onthutst vraagt moeder zich af hoe het zover heeft kunnen komen. Ze hadden het altijd zo leuk samen, nu lijkt Baukje ineens iemand van een andere wereld.
De volgende dag buigt moeder zich hartverscheurend snikkend over het lichaam van haar dochter. ‘Och lieverd,’ snikt ze, zo heb ik het niet bedoeld. Op weg naar haar vrienden werd Baukje geschept door een auto, met fatale afloop.
Met zwartomrande ogen in het wasbleke gezicht ligt Baukje in haar zwarte gothic kleding thuis opgebaard.
Zo kan het verkeren. Verdrietig maar mooi verhaaltje.
@Levja.
Dank je.
Als ik een verhaal de moeite waard vind, geef ik een hartje. <3. Twee gaat helaas niet in dit geval.
@Jelstein.
Dank je harte(n)lijk
dat maakt stil…
Ow heftig verhaaltje weer Gerda!
@Gerda, bijna niet te lezen, het verlies van een kind. brrrr….
@Irma @Inge @Desiree
het gaat hier om de veranderingen in het leven van een kind en acceptatie zowel door moeder (ouders) als leeftijdgenoten. Ik wilde het extreem stellen, de moeder had haar dochter immers liever levend in zulke ‚lompen’ gehad dan helemaal geen dochter…Het stukje gaat dus niet over de dood v h meisje.
@Gerda, 🙂 Ik begrijp waar je naartoe wilt met je verhaal. Natuurlijk wil de moeder dat het kind in welke hoedanigheid dan ook, dat ze blijft leven. In jouw stukje gaat ze dood en dat vind ik heftig om te lezen. Het zijn van die drama’s die vast iedere dag op de wereld weer gebeuren en jij deed me daar weer even aan herinneren.