Was het een vreugdekreet?
Het moment waarop ik besefte,
dat jij mij had gehoord
en terug riep dat het je speet.
De laatste paar jaren,
had ik lopen brullen
en jij daar overheen gegild,
vergeten waarom we getrouwd waren.
Eindelijk response op mijn hulpgeroep,
zonder huilen of verwijten.
Had jij hetzelfde als ik gevraagd?
Of was het de coach van onze zelfhulpgroep?
In de basis ben je niet slecht,
maar tegenwoordig van buiten net zo lelijk,
als ik weet dat je van binnen bent.
Nu de liefde weg is, praat ik niets meer recht.
Ons huwelijk is niets meer dan lelijke kitsch.
Opsmuk zonder meningsvolle inhoud,
stinkend zelfmedelijden en egoïsme gevat in klatergoud
Tijd om van je te scheiden, bitch!
@G.J. Hoewel ik absoluut geen kenner ben van de dichtkunst, voel ik hier wel wat bij. Een hartje voor jou om het opnieuw te laten veroveren.
Thx @Desiree, Ik ben geen dichter en ben zeker geen kenner. Maar af en toe kronkelt er iets in mijn brein, ik e-kalk het op e-papier, kijk er naar en weet niet wat ik er mee moet. Deze leek me weer eens “plaats waardig”, maar wat weet ik er van 🙂
@G.J. net zoveel als ik en ieder ander. Het is jouw verhaal.