Er zitten witte stukken aan de onderkant van mijn sportshirtje, zeg maar op mijn flanken. Flink onderuitgezakt in een brede collegezaalstoel heb ik steeds het idee dat de witte binnenkanten van mijn spijkerbroek-broekzakken naar buiten turen. Dat is niet zo. Ik kan rustig verder typen. Er is niemand die het überhaupt ziet, alleen ikzelf en ook alleen dan als ik naar mijn monitor zit te staren. Wat vertekent de wereld snel in de dode hoeken van mijn ogen zeg. In de trein heb ik het ook wel eens gehad, dat ik tijdens het lezen van een boek steeds dacht dat mijn buurvrouw blote benen had maar het bleek een roze broek. “Je moet je gulp dichtdoen”, zei ze nog wel.
« Kutsongfestival!
gelijke rechten »
« Kutsongfestival! gelijke rechten »
Column, Fictie
dode hoekspiegel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Kutsongfestival! gelijke rechten »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lijmstok Prachtig verhaal en goed verteld.
Mooi verteld, alleen het woord “zeg” na een de mooie zin:wat vertekent de….,zou ik weggelaten hebben
@Schoolmeester In dat geval zou de hele zin herschreven moeten worden. Met “wat” beginnen lijkt dan geen optie te zijn.
Ik vind het mooi zoals het er staat. De(ze) lezer wordt op deze manier zeer direct aangesproken.
Mooi stukje <3
@Lijmstok; goed geschreven.