We zoeken door, waarschijnlijk tegen beter weten in. Zoeken omdat er ‘iets’ moet zijn. Hoop, verworden tot een hype. Zoeken omdat buurman ook zoekt. En er niet bij zijn als de broertjes worden gevonden, dat is geen optie.
Natuurlijk hoop ik dat de broertjes gevonden worden. De kans is klein dat dat ook zal gebeuren, maar je weet maar nooit.
Zo doe ik ook mee met de postcodeloterij. Want stel je voor dat onze straat wint. En ik heb geen postcodeloten. Dan ben je er niet bij, heb je niet meegedaan. Iedereen rijk behalve ik. Dat is een verschrikkelijk beeld.
Daarom zoeken we door en zoek ik mee. Met mijn buurman. Hij zal wel moeten. Ik zoek immers ook mee.
Gedurfde vergelijking. Persoonlijk hecht ik meer waarde aan de kans op het vinden van vermiste kinderen, dan de kans om een loterij te winnen. Maar ik snap het wel. Dat men blijft hopen terwijl de kans maar klein is. En aangedikt door de media.
Ik vind de vergelijking wat onlogisch. Het gaat mensen toch niet om erbij zijn of zelf iets ‘winnen’ in het geval van de zoektocht. Wat mij betreft een iets te ver gezocht verband.