Een paar shirts gekocht. Spotgoedkoop, in de aanbieding. Ik heb de gewoonte even te kijken waar het gemaakt is. ‘Tien tegen een dat het India is!’
Vandaag keek ik niet. Ik durf niet te kijken. Ik ben namelijk bang dat ze in Bangladesh zijn gemaakt. Dat degene die de shirts gemaakt heeft niet meer leeft. Dat hij onder een hoop puin ligt. Vermorzeld. Goedkoop en onder slechte omstandigheden gewerkt heeft om mijn leven betaalbaar te maken.
Tijd heelt alle wonden. En ik weet bijna zeker dat mijn shirtjes niet in Bangladesh gemaakt zijn. En als het wel zo mocht zijn, dat het niet door zo’n verpletterde sloeber gemaakt is.
Heb jij een shirt uit Bangladesh? Is kippenvel toch. Niet dan.
De omstandigheden zijn vreselijk en dit ongeluk tragisch, maar ik vraag me af wat er gebeurd als we massaal die shirts niet meer kopen. De omstandigheden verander je er niet door en in plaats van een klein beetje inkomen hebben ze dan niets. En er zijn genoeg mensen in andere 3e wereld landen die bereid zijn om voor een hongerloontje hetzelfde te doen.
Als het probleem niet structureel over de hele wereld aangepakt wordt, verplaats je het probleem alleen maar. Moeilijk thema en inderdaad kippenvel, gewoon omdat er geen haalbare oplossing is.
@G.J.,
Niets, maar dan ook niets zal de massale verkoop van goedkope kleding, en ander producten, gemaakt door slavenarbeiders, kinderen, en andere slachtoffers van de westerse verslavingen, kunnen stoppen.