Kon ik nog maar even.
Was er niet? Hoe heette het?
Waar is het gebleven?
Niet in de kast of op het bed.
Daar lag toch die dinges?
Ik zou toch zweren dat.
Waarom toch die slingers?
Zeg mij eens, wie ben jij schat?
Zij kijkt wel, maar zij ziet niet.
staart dagen naar de grond.
Lacht zelden, geen verdriet.
Dwaalt hulpeloos in het rond.
Er was ooit, wat niet is.
Mijn vrouw, een mooi mens.
Vervaagd, een diep gemis.
Ik ken nog slechts één wens.
Terwijl ik zacht haar koos,
Zij in het eeuwig niets tuurt,
Zeg ik haar: er is niets loos
en dat het niet lang meer duurt.
Triest, maar tegelijkertijd heel mooi verwoord.
mooi <3
@Jelle Een gedicht met een paar mooie regels, maar ook met dwangrijm.