“Nee, nee, nee, opnieuw!” en “Dit lijkt werkelijk nergens op!” briest mijn docent. “Maar..” probeer ik nog. “Nee, opnieuw!” klinkt het nog een keer.
Ik zucht. Even daarvoor werd mijn prachtige tekst, waar ik zo lang op had zitten zwoegen, een ‘infarct aan woorden’ genoemd. Wat dat ook moge betekenen. Woorden als “wat denk je wel?”, “broddelwerk!” en “verdoet mijn tijd” klinken nog na in mijn oren.
Ik zal hem eens laten zien wat een infarct aan woorden is. Mijn tekst wordt zo goed, dat hij er steil van achterover zal slaan! Verwoed begin ik te typen, te deleten en weer verder te typen. Even later sta ik naast de docent, “alsjeblieft” mompel ik. Hij begint te lezen en glimlacht.
@Julisette Een ‘infarct aan woorden’ kan wat mij betreft niet. Zo te lezen gaat het om een stroom van woorden. Infarct betekent niets meer of minder dan verstopping.
Een “infarct van woorden” zou wel kunnen.
@Ineke Dank voor je feedback!