Mijn vader werkte bij een boekbinderij en was wat vreemd. Hij ging ervan uit dat zijn enige kind -een zoon- ongeveer negenentachtig jaar zou worden.
Bij de geboorte had hij vijfenzestig boekwerken met elk vijfhonderd uitscheurbare pagina’s vanaf zijn werk meegenomen. Op de band waren ze op volgorde genummerd.
Iedere pagina had dezelfde tekst: Dit is je dag, laat de wereld het weten.
Behalve de laatste pagina van band vijfenzestig.
Daar staat: Jij deed ertoe!
Vanaf het moment dat ik zelf de blaadjes weg kan scheuren heb ik dat trouw gedaan. Die taak heb ik van mijn vader overgenomen. Ik ben zijn zoon.
Bij de verhuizing ben ik achtentwintig volle banden kwijtgeraakt.
Morgen word ik vijftig, ik nader het eind.
« Het is lente, winter!
Huil »
« Het is lente, winter! Huil »
Familie, Fictie, Mensen
Verloren tijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Het is lente, winter! Huil »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Hadeke. Je hebt je eigen lot bepaald. Als ik jou was zou ik op zoek gaan naar de verloren boeken. 39 jaar is niet niks. Mooi verhaal.
@Hadeke. Ik was even anoniem. Vergeet natuurlijk weer iets in te vullen. Mijn naam dit keer…
@Hadeke, hoe kom je erop? Ik hou van het sinistere in je stukjes.
@Hadeke Gelukkig, je bent weer uit de themalus! Mooi stuk.
@ineke Helaas, was ik nog niet uit de themalus bij het schrijven van dit verhaal. Dit verhaal gaat nl over een omgekeerd dagboek. Eén waarbij er per dag blz weggaan ipv bijkomen. 🙂
@Hadeke Het thema op het moment dat jij dit inzond, was infarct. En ik dacht … daar heeft Hadeke mooi niet naar gekeken. Zo komt er vanzelf een einde aan die themalus.
Ik las het ook niet als een verhaal over een dagboek. Ik dacht meer aan een kalender.