Lieve schat.
Vanaf de dag van je geboorte heb ik getracht,
toen ik nog niet in kon schatten
dat het me nooit zou lukken,
te verwoorden wat jij mij bracht.
Dat valt niet in woorden te vatten
of uit te drukken.
In de revisie schoot me te binnen dat 120 te weinig is in woorden of zinnen maar dat als ik doorzet en blijf proberen, jij mij wellicht kunt bijbrengen of leren wat je voor me betekent of gaat betekenen. Hoe rijk ik mij met jou mag rekenen.
Mijn houvast is dat je zelf kinderen gaat krijgen en het kunt beamen, zelfs in zwijgen.
Kijk me voorlopig maar glazig aan terwijl ik uiting blijf geven aan je reden van bestaan.
Voor mijn koter…
@SF
– me is bijzonder lelijk
– na de titel hoort geen punt