Bijna klaar met puberen, haar pokdalige gelaat nog overdekt met ontstoken acne. Gebukt onder pijnlijke groeistuipen die eeuwig lijken te duren, zoekt ze haar toekomstige ik en vraagt zich af: Zullen al die kraters in mijn gezicht genezen? Zal ik mooi zijn als ik eenmaal volwassen ben? Met warmte kompressen bestrijdt ze microben op haar huid en op aanraden van haar moeder doet ze ook aan lichttherapie.
Door onbalans in haar hormonen dreigen schadelijke flora en fauna haar lichaam soms te overwoekeren, maar toch gaat het langzaam beter. Terwijl ze samen met haar broers en zussen, door het universum, om haar moeder heen tolt denkt ze: Waren we maar een miljard omwentelingen verder, dan zie ik er heel anders uit.
Goed stukje over acne-probleem. Lijkt me vreselijk om dit te ervaren.
Even terzijde: ik heb gisteren op forum wat vragen/ ideeën gepost i.v.m. e-book
waar we het vorige week over hadden.
Heb ik gezien Gerda, ik reageer wel ff
@Gerda – lees het stukje nog eens 🙂
haha, wat zich in eerste instantie vluchtig door mijn gedachten spoedde,
is bij nader inzien dus toch waar! Maar ik overtuigde mijzelf ervan dat je dit als metaforen had gebruikt…;-)
Knap werk, me zo de ruimte in te schieten!
@G.J. Leuk!
In 120 woorden van een puistje naar een diepzinnige gedachte over het universum. Da’s een prestatie!