Alexander stapte bezweet en opgelucht uit op het station van Utrecht. Het was warm in de trein.
Naast hem stapte een jongen uit met een balend gezicht.
“Ik had net zo goed geen kaartje kunnen kopen.” De jongen mompelde, maar Alexander verstond hem toch.
“Geen conducteur?”, vroeg hij.
De jongen keek op, schudde zijn hoofd. “Ik had net zo goed geen kaartje kunnen kopen,” zei hij nogmaals.
Ik herinner me nog de gedachten die ik uitsprak: “Je koopt een kaartje om te reizen, niet om gecontroleerd te worden.”
De tijd dat het kon, geen kaartje kopen, is voorbij, maar daarmee niet het verschijnsel, de wens alles voor niets te willen kunnen krijgen.
Voor niets gaat de zon op.
« De autobiografie
Serieuze business »
« De autobiografie Serieuze business »
Cultuur, Maatschappij, Mensen
Kaartje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Jan Frijling of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« De autobiografie Serieuze business »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@pimmynl Ja, er zijn mensen die er zo over denken.
Opmerking:
– het station van Utrecht
Utrecht heeft meerdere stations.
– De tijd dat het kon, geen kaartje kopen, is voorbij,
Dat is feitelijk onjuist. Dat kan nog steeds, en je kunt er ook nog steeds mee wegkomen.