Zelfs in de verhuurhal is het steenkoud en dan heb ik nog geen schaats op het ijs gezet. De kinderen zitten op de bank om hun schoeisel te verwisselen. Mijn gezichtsuitdrukking is die van een uitgeknepen citroen. Kou, nattigheid en de kans om hard op mijn bek te gaan. Wat een geweldig familie-uitje. Rillerig volg ik de kinderen naar de witte baan.
Als ze me veel later weer opzoeken roept mijn dochter hard; ‘Mam, volgens mij wil dat kleine meisje even die schaatsstoel!’ Voorzichtig hef ik me op uit de 90 graden positie. Mijn handen vastgeklonken aan het metaal, mijn enkels aan gort. Het kleine poppetje schaatst megamindy-achtig met X-benen naar me toe. ‘Hoeveel jaar ben jij?’
‘Vandaag honderdveertien geworden.’
Leuk, herkenbaar verhaal. Ik heb ook niks met schaatsen.
@Desiree Een leuk stuk, met weer een andere benadering van het thema.
@Ineke, dank 🙂
Veel verder dan me al wankelend en schaatsje voor schaatsje op die ijzers voortbewegen kom ik ook niet. 😉
@Hay, 🙂